از خیابان توسطِ جارچی صدایِ قرائتِ توبهنامهی گالیله به گوش میرسد: [1] «من گالیلهئوگالیلای، استاد ریاضیات و فیزیکِ شهرِ فلورانس، سوگند یاد می کنم، دست از تمامی تعالیم خود دربارهی مرکزیت و سکون خورشید و عدم مرکزیت و حرکت زمین بردارم. سوگند یاد می کنم، با ایمان و صداقتی که از ریا مبرا است، تمامی این عقاید کفرآمیز و نیز هرگونه خطا و عقیده دیگری که مخالف آئین کلیسای مقدس باشد، لعنت و نفرین کرده و به دورافکنم.» صحنه تاریک میشود، هنگامیکه روشن میشود، هنوز ناقوس نواخته میشود. اما بعد قطع میشود. ویرجینیا بیرون رفته است. اما شاگردان گالیله حضور دارند. _آندرهآ: [بلند[ بدبخت، ملتی که قهرمان ندارد. گالیله وارد میشود. چهره اش بر اثر محاکمه مشوش است و بهزحمت میتوان او را بازشناخت. او جملهی آندرهآ را شنیده است. مدتی به انتظارِ شنیدنِ خوشآمدی در آستانهی در میایستد. کسی چیزی نمیگوید. شاگردانش از او روی برمیگردانند. آهسته قدم برمیدارد. کمسوییِ چشم گامهایش را نااستوار کرده است. یک صندلی پیدا میکند و روی آن مینشیند. _آندرهآ: من دیگر تحملِ دیدنش را ندارم. او باید برود. _فدرتسونی: آرام باش. _آندرهآ: [ سر گالیله فریاد میکشد[ خیکِ شراب! شکم باره ! تنِ عزیزت را نجات دادی؟ [ مینشیند] حالم بد است... ... _گالیله: نه! بدبخت ملتی است که نیاز

بیاییم انگیزههایِ غیرمتظاهرانهی افراد را برای کاستنِ عملی از رنجِ دیگران، درنظر بگیریم. معمولاً این انگیزهها به اظهاراتی نظیرِ عملبهوظیفه ، انساندوستی، شفقت و... ارجاع داده میشوند. اما اگر از خودِ دلایلِ انگیزشیِ عملبهوظیفه یا انساندوستی سراغ بگیریم، یعنی بگوییم بهچهمنظور به وظایفی در قبالِ رنج دیگران عمل میکنیم، یا دلیلِ ما برایِ شفقت و انساندوستی چیست، احیاناً با چه پاسخهایی مواجه میشویم؟ اساساً پاسخی وجود دارد؟ فرض کنیم که یک پاسخِ محتمل این است که کاستن از رنجِ دیگری در ارتباط با آرامش و التیامِ خودِ کمک کننده قرار میگیرد. گویا تا اقدامی برایِ کاهشِ رنجِ دیگری صورت نگیرد، فرد آرام و قرار نمییابد. به تعبیری کمک میکنیم تا اینکه به خودمان کمکی شده باشد. در این نوع نگاه بهنظر میسد انگیزهی مطلوبِ فردی که دغدغهی کاهشِ رنجِ دیگران را دارد، در نهایت چیزی نیست جز منفعتِ خود او. یعنی کاهشِ رنجِ خودش، حتی اگر این انگیزه برای خودِ شخص پنهان بماند و عنوان نشود. اگر این پاسخ پذیرفتنی باشد، آنگاه میتوان به چگونگیِ ارتباط بینِ این منفعتِ شخصی و اقدام برای کاهشِ رنجِ دیگری اندیشید. ازجمله، میتوان به اعمالِ تأملنشده و ابرازِ احساسات و عواطفِ خام و البته صادقانهای اشاره کرد که به قصدِ کمک به دیگران صورت میگیرد: «از یک مصیبتِ جمعی و رنجِ عموم